Viyananur

Ufkumda bahar sevdası tutuştuğu günler,

Ateş-i suzandı ruhumdaki o hüzünler.

Dökülmez vefasız sırlar, bin parçada olsa,

Lâhuti beyanından, gönül bahçeme dolsa.

Bir alev halinde kalbimde saklanmış o Gül,

Gönül yamaçlarında terennüm eden bülbül.

Asırlar vardı ki, yağmur düşmezdi, 
Alev alev gökyüzü, rüzgâr esmezdi. 

Hasretle yanan kıpkızıl çöller,
Mâtemler yurduydu, yerler ve gökler. 
Cihanda susamış niceler vardı,
Ezilen mazlumlar, sanki bir kârdı.